Linki

http://opowi.pl

niedziela, 22 maja 2016

Rozdział 8

* Eve

Leżałam w łóżku, kiedy usłyszałam dzwon. Wszystko działo się tak szybko, że nawet nie zauważyłam, kiedy Ghosterzy zaczęli nas wyprowadzać z budynków.
Panował harmider i hałas. Nikt do końca nie wiedział, co się dzieje. Powiedziano nam tylko, że musimy się ukryć – ci którzy umieli władać bronią, mieli skierować się na główny plac.
Krążyłam mrocznymi tunelami, aż dotarłam do wielkiego Mauzoleum. Kazano zachować ciszę i spokój.
Siedzę skulona w rogu zimnej sali. Sufit jest umieszczony tak wysoko, że w półmroku nie mogę nawet go dojrzeć.
Pomieszczenie jest ogromne, ale wygląda na wyciosane w skale. Na ścianach dostrzegam krople wody. Mam nadzieję, że nie będę musiała tu spędzić zbyt dużo czasu.
– Czy wiesz, co się stało? – Pytam cichutko młodą kobietę, która usiadła obok mnie.
Spogląda na mnie. Ma ciemne oczy i włosy. Aurellia mówiła, że po każdym da się poznać ile czasu spędził już w Mieście, ale ja jeszcze nie opanowałam tej sztuki. Nie mam pojęcia, czy ta kobieta umie udzielić mi odpowiedzi.
– Ktoś mówił, że Lucyfer opuścił piekło i napadł na oddziały Pana Śmierci – odzywa się.
– Lucyfer? – Powtarzam. – A czemu miałby to robić? Czy on nie jest władcą Piekła?
Kobieta wzrusza ramionami i wbija wzrok w jakiś punkt przed sobą. Nie wydaje się być zbyt rozmowna.
– Obiło mi się o uszy, że kiedyś doszło do wielkiej wojny pomiędzy Lucyferem i Panem Zaświatów – szepcze jeszcze ciszej niż wcześniej. – Ale to było dawno temu. Może to tylko legendy?
Wzdrygam się. Czuję nieprzyjemne ukłucie w żołądku. Mam złe przeczucia.
– Jestem Eve – przedstawiam się. – A ty?
Kobieta zerka na mnie i posyła słaby uśmiech.
– Bridget.
Obejmuję kolana ramionami i opieram na nich brodę. Jest mi zimno, a czarne spodnie przesiąkły wilgocią.
A ja głupia sądziłam, że po śmierci jest lepiej – nieprawda; tutaj cierpię jeszcze bardziej niż na ziemi. Brakuje mi wszystkiego: rodziny, przyjaciół, ciepła, słońca. Nie mam absolutnie nikogo. Jestem samotna i nieszczęśliwa. Ostatnie dni spędziłam na chodzeniu po Mieście i obserwowaniu walk szkolących się Ghosterów. Gdybym mogła, po stokroć wolałabym umierać w wypadku, niż snuć się jak cień po Mieście Umarłych.

Chyba zasnęłam na chwilę, bo gdy otwieram oczy, grota jest całkowicie pogrążona w mroku. Tylko przy wyjściu, gdzie stoi kilku strażników, są zapalone pochodnie.
Prawie wszyscy śpią – musi być środek nocy. Cisza wskazuje na to, że cokolwiek zmusiło nas do ewakuacji, już się zakończyło.
Chce mi się pić i muszę skorzystać z łazienki. Już mam zamiar wstać, kiedy nagle wrota Mauzoleum otwierają się. Cień pada na marmurową posadzkę, a strażnicy pochylają głowy.
Alexander!
Ostrożnie wstaję, aby nie obudzić śpiącej obok mnie Bridget. Zamieram, kiedy dostrzegam, że Pan Śmierci zerka w moją stronę. Jest bardzo szybki i czujny – to zapewne z powodu tysięcy lat, które spędził na szkoleniu się. To przerażające.
Znajdujemy się daleko od siebie, ale jestem pewna, że właśnie patrzy w moją stronę. Zamieram w bezruchu i obserwuję jak Alexander zbliża się. Kiedy jest już blisko, zauważam jego ponury wyraz twarzy. Boję się zerknąć mu w oczy, dlatego pochylam głowę, aby nie oskarżył mnie o zniewagę.
Wcześniej zachowywałam się nierozważnie. Niesiona żalem i przerażeniem, nie zdawałam sobie sprawy z tego, co się ze mną stało.
Otrzymałam drugie życie.
Nieco inaczej to sobie wyobrażałam. Mimo wszystko chyba powinnam spróbować dopasować się do tego świata, prawda?
– Idziesz ze mną – oznajmia Alexander głosem chłodnym i nieznoszącym sprzeciwu.
Odwraca się i zaczyna zmierzać w stronę wyjścia, zanim w ogóle docierają do mnie jego słowa.
Szybko odzyskuję rezon i doganiam go. Uważam, aby pośród mroku nie nadepnąć na jego czarną pelerynę.
Mijamy strażników i kierujemy się do tuneli.
Gdzie mnie prowadzi? I dlaczego TYLKO MNIE?
Idę za Alexandrem, chociaż w mojej głowie pojawiają się setki pytań. Dłonie mi się pocą. Jak to możliwe, skoro moje serce nie bije? Dlaczego odczuwam wszystko jeszcze intensywniej niż za życia: strach, tęsknotę, żal, niepokój...?
Nagle mężczyzna zatrzymuje się, a ja z impetem wpadam na niego.
– Na Boga – bluźni i odwraca się. – Uważaj – warczy.
Przez chwilę miałam zamiar przerosić, ale nagle zabrało mi języka w gębie i potrafię tylko patrzeć w czarne oczy Alexandra. On także wbija we mnie wzrok. Cisza, która nas otacza i półmrok nadają tej chwili grozy, ale również intymności.
– Mamy problem – odzywa się Alexander.
Przełykam ślinę i krzyżuję ramiona na piersiach.
– Problem? – Powtarzam.
Jakie problemy można mieć po śmierci?
Kiwa głową i przygryza dolną wargę – nie pamiętam, żeby robił to kiedykolwiek wcześniej. Wygląda na zmęczonego i zafrasowanego.
Skręca w jeden z tuneli, aż pojawiają się drzwi. Przepuszcza mnie w nich. Ostrożnie wchodzę do środka. Znajduję się w dużej sali. Wygląda jak... zamek.
Na podwyższeniu znajduje się marmurowy tron. Oprócz niego jest tu także stół z kilkoma krzesłami wyciosanymi w kamieniu i świeczniki – trochę skromnie jak na Pana Zaświatów.
– Usiądź – odzywa się Alexander.
Echo, które niesie jego głos przyprawia mnie o gęsią skórkę. Przez chwilę zapominam, gdzie jestem.
Sztywno podchodzę do stołu i siadam na jednym z krzeseł. Jest tu ciemno i zimno.
Dlaczego nie zapali pochodni, albo świec?
Mężczyzna siada blisko mnie. Opiera łokcie na stole i pochyla głowę w dół. Jestem pewna, że na chwilę zapomniał, iż tu jestem. Zdaje się być wykończony i nieobecny duchem – tak to świetne określenie, dla kogoś, kto nigdy nie żył.
Dopiero teraz zwracam uwagę na jego strój. Ma na sobie zbroję, a na jego rękach znajdują się ślady jakiejś substancji. Czy to krew?
– Panie? – Pytam cicho, ale echo niesie mój głos i jestem pewna, że Alexander usłyszałby to nawet na końcu sali.
Podnosi głowę i patrzy na mnie. Wygląda, jakby właśnie odkrył coś nieprawdopodobnego.
– Od kiedy przestałem być dla ciebie Alexandrem?
Kulę się i wbijam wzrok w swoje dłonie. Czy zrobiłam coś źle?
– Byłaś jedyną osobą, która tak się do mnie zwracała – nie przestawaj, proszę – mówi cicho, a jego głos brzmi jak głos kogoś okrutnie starego.
– Dobrze – odpowiadam miękko.
Mm ochotę go objąć. Przytulić się do jego twardych ramion i ogrzać serce, które nie bije. Alexander wydaje się właśnie tego potrzebować w tej chwili. A jednak siedzę nieruchomo i wpatruję się w niego.
– Jak już wspomniałem, mamy problem – mówi po chwili ciszy i wbija we mnie spojrzenie swoich czarnych oczu.
– Jaki?
Alexander otwiera usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale wtedy wrota sali otwierają się. Kiedy odwracam się, aby sprawdzić, kto to, mężczyzna łapie mnie za ramię i szepcze do mojego ucha:
– Nie wierz w ani jedno jego słowo, Eve. On kłamie. Skrzywdzi cię.
Szkarłat szaty gościa niemal razi w oczy. Na jego ustach gości szeroki uśmiech – wygląda na zadowolonego z siebie.
Alexander prostuje się, więc ja idę w jego w jego ślady. Nowoprzybyły przygląda mi się uważnie. Dopiero teraz zauważam jego oczy – czarne jak smoła, pozbawione białek.
Mimowolnie wzdrygam się i staram się patrzeć wszędzie tylko nie na niego.
– Eve Leighton – odzywa się i posyła mi kolejny uśmiech.
Zanim jego słowa do mnie docierają, on chwyta mnie za rękę i całuje dłoń. Żołądek podchodzi mi do gardła, a instynkt podpowiada, żeby zachować najwyższą czujność.
– To ja – szepczę, bo nic innego nie przychodzi mi do głowy.
Zauważam, że Alexander sztywnieje, napinając swoje mięśnie. Wstaje z krzesła i krzyżuje ramiona na torsie. Gdy dostrzegam wyraz jego twarzy, przez chwilę mam wrażenie, że zabije nowo-przybyłego.
– Lucyfer – przedstawia się. – Pan Piekieł i Niezmierzonych Czeluści.
Gdyby moje serce biło, pewnie właśnie w tej chwili by się zatrzymało. Dreszcz wstrząsa moim ciałem i automatycznie odsuwam się od mężczyzny. Jego przedziwne i przerażające oczy świdrują mnie swoim spojrzeniem.
– Ona z tobą nie pójdzie – odzywa się Alexander, a jego lodowaty głos zdaje się niemal ciąć powietrze.
Powoli wstaję z krzesła i przysuwam się do niego. Mam wrażenie, że tutaj toczy się o coś gra, a stawką jestem ja.
– Jeszcze nawet nie przedstawiłem swojej oferty – oponuje Lucyfer, mrożąc spojrzeniem Alexandra.
– Nie musisz. Nie pozwolę jej odejść.
– Nie jest twoją własnością. Eve to nie Henriette.
Henrtiette? O czym oni mówią?
– O co chodzi? – Pytam niepewnie.
Obaj spoglądają na mnie.
Cholera, w co ja się wpakowałam?
– Eve, czy chciałabyś spotkać swojego narzeczonego? – Odzywa się Lucyfer.
Przez chwilę mam wrażenie, że ktoś odebrał mi oddech; wargi zaczynają drżeć, a do oczu napływają łzy.
– Oczywiście – szepczę.
Alexander chwyta mnie za rękę i zaciska blade palce wokół mojego ramienia. Po raz pierwszy widzę strach w jego oczach.
– On kłamie, Eve. Chce cię zwabić do Piekła i wykorzystać – wyrzuca z siebie słowa z zawrotną prędkością. – Nie wierz mu, błagam.
– Ian za tobą tęskni – rzuca mimochodem nieznajomy.
Oddałabym wszystko, żeby móc go zobaczyć – chociaż na chwilę. Przecież ja wciąż go kocham. Jak mogę zaprzepaścić taką szansę?
– Odejdź, diable – syczy Alexander, wciąż mocno mnie przy sobie trzymając.
Lucyfer wytrzymuje spojrzenie Pana Ciemności i zerka w moją stronę.
– Mógłbym dać ci wszystko, czego zapragniesz: – mówi miękko – miłość narzeczonego, bogactwo, wygodę...
Jego słowa są piękne i kuszą jak zakazany owoc, jednak silna ręka Alexandra na moim ramieniu, przywołuje mnie do rzeczywistości.
– A jaka jest cena?
Lucyfer mierzy mnie spojrzeniem, aż w końcu uśmiecha się. I jest to podły uśmieszek, pełen pychy i chciwości.
– Twoje ciało i dusza.
Zimny dreszcz przebiega mi po kręgosłupie i robię krok do tyłu. Zerkam na Alexandra. On próbuje mnie chronić. Chronić przed zaprzedaniem się Diabłu...

* Alexander

– Teraz rozumiesz? – Pytam, zmęczony i niepewny czy zrobiłem wszystko, co mogłem.
– A więc on wróci? – Odzywa się Eve, wbijając wzrok w kamienny stół.
Jest blada; musiała nie spać zbyt dobrze. Włosy ma zaplecione w warkocza: pewnie Aurellia jej pomogła ze zrobieniem go, bo ona nosi dokładnie taki sam.
Eve jest piękna. Nic dziwnego, że sam Lucyfer rozpętał kolejną wojnę z jej powodu.
– Kiedy już coś sobie postanowi, to nie odpuści. Będzie robił wszystko, żeby cię stąd zabrać – odpowiadam. – Jest chciwy, a jego intencje nieczyste. Jeśli z nim pójdziesz, zniszczy cię. Zostaniesz jego nałożnicą i przez całą wieczność będziesz cierpieć.
Eve przełyka ciężko ślinę i powoli kiwa głową. Zdaje się, że jest jedną z tych wyjątkowych osób odpornych na poczynania Lucyfera. On potrafi czynić z umysłami nieprawdopodobne rzeczy: wpajać myśli, obrazy, wizje, słowa, a nawet zmuszać do zrobienia pewnych rzeczy...
– Czy to, co mówił o Ianie...? – Głos jej się łamie, a w brązowych oczach pojawiają się łzy.
Odwracam wzrok, nie chcąc patrzeć na jej cierpienie – w jakiś dziwny sposób mnie to zasmuca.
– Kłamał. Ian... nie trafił do Piekła.
Eve ożywia się. Patrzy na mnie, jakbym właśnie powiedział coś, co odmieniło jej życie.
– Naprawdę?
Nie powinien był tego mówić, nie wolno mi.
Powoli kiwam głową i ciężko wzdycham.
Nagle w mojej głowie pojawia się pewna myśl. Eve dostrzega to, ponieważ zaczyna mi się uważniej przyglądać.
– O co chodzi? – Pyta niepewnie.
– Jest tylko jeden sposób, żeby Lucyfer nie mógł cię stąd zabrać – szepczę.
O Boże, już teraz wiem, że to się źle skończy...
– Jaki?
– Pytanie brzmi czy jesteś gotowa na ekstremalnie trudne wyzwanie. Będzie to wymagało przygotowań fizycznych...
– Alex!
Spoglądam na Eve. Jej mądre oczy zdają się już wiedzieć, o co mi chodzi.
– Turniej Nieumarłych – odpowiadam.
– Co?
Od setek lat nikogo do niego nie przygotowywałem. Jest niezmiernie ciężki, ale nagroda... Nagrodą jest życie.

Ludzkie życie.


Do tej pory wpisy pojawiały się nieregularnie, ale od teraz postaram się publikować regularnie, co najmniej raz w tygodniu – w weekend :)
Dziękuję za wszystkie komentarze – to niezwykłe wiedzieć, że ktoś docenia moją pracę ♥